X

Wypełnij formularz by otrzymać kupon










Oświadczam, że zapoznałem/am się i akceptuję treść regulaminu klubu oraz wyrażam, zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Trenerindywidualny.pl Sp. Z o.o. ul Ciszewskiego 15 w Warszawie, celem realizacji umowy w zakresie świadczenia usług przez klub.
Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Trenerindywidualny.pl Sp.z o.o. w Warszawie w celach marketingowych.
Wyrażam zgodę na otrzymywanie na podany adres e-mailowy informacji handlowych wysyłanych przez Trenerindywidualny.pl Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w imieniu spółki, bądź na zlecenie jej partnerów biznesowych.

Niestabilność stawu rzepkowo-udowego.

niestabilność sru
Niestabilność stawu rzepkowo-udowego najczęściej objawia się poprzez uciekanie rzepki w kierunku do boku przy wykonywaniu określonych czynności ruchowych. Dodatkowo, może pojawiać się wysięk i ból. Wyróżnia się dwa rodzaje niestabilności stawu rzepkowo-udowego: pierwotną i wtórną.

Pierwotna niestabilność stawu rzepkowo-udowego powstaje z tych samych przyczyn co konflikt rzepkowo-udowy. Zarówno charakter bólu, jak i nadwrażliwość uciskowa występująca wokół stawu w obu przypadkach są podobne. W badaniu stwierdza się hipermobilność rzepki wraz z bólem bądź obawą przed jego wystąpieniem w momencie gdy rzepka jest przemieszczana przez lekarza w kierunku bocznym. Czynnikami które powodują wystąpienie niestabilności są: nadmierne rozluźnienie więzadeł, zbyt wysokie ustawienie rzepki, dysplazja bloczka kości udowej oraz przesuniecie boczne guzowatości piszczelowej. Pierwotna niestabilność stawu rzepkowo-udowego częściej występuje u kobiet dlatego, że płeć piękna ma większą genetycznie uwarukowaną elastyczność więzadeł. U Pań częściej niż u panów występuje hipermobilność stawów tzw. przeprosty np. w stawie łokciowym i kolanowym. Dodatkowo większość kobiet dużą (wg mnie zdecydowanie za dużą) część swojego treningu przeznaczają na stretching, który nie zawsze jest wskazany.

Na podłożu pierwotnej niestabilności rzepkowo-udowej powstałej w wyniku zwichnięcia rozwija się niestabilność wtórna. Powstaje ona najprawdopodobnie na skutek zerwania przyśrodkowego więzadła rzepkowo-udowego, które zabezpiecza rzepkę przed nadmiernym przesunięciem do boku. Więzadło to można porównać do linki utrzymującej napięcie namiotu.  Na zdjęciu RTG można wykryć ślady uszkodzenia chrzęstno-stawowego powierzchni stawowej rzepki i kości udowej oraz nieprawidłowości w budowie anatomicznej stawu, predysponujące do powstawania tego schorzenia.

Zarówno w przebiegu leczenia pierwotnej jak i wtórnej niestabilności zalecana jest intensywna rehabilitacja w połączeniu z odpowiednio dobranym treningiem terapeutycznym.